Była żoną, matką, zakonnicą i wychowawczynią wielu pokoleń młodych kobiet. Doświadczyła wielkiej miłości, rodzinnego szczęścia, ale też niewyobrażalnego cierpienia po stracie najbliższych. Nigdy jednak nie utraciła wiary i zaufania do Boga. W niedzielę 15 listopada w kościele parafialnym w Dursztynie odbyło się niezwykłe widowisko słowno-muzyczne pt. „Cała dla Boga, wierna Ojczyźnie”, poświęcone życiu i duchowemu dziedzictwu bł. Marceliny Darowskiej – współzałożycielki Zgromadzenia Sióstr Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.
Wydarzenie zorganizowano w ramach obchodów Roku Jubileuszowego 200-lecia urodzin bł. Marceliny Darowskiej. Jego przygotowaniem zajęły się mieszkające w Dursztynie siostry niepokalanki, na czele z s. Łucją Porębą. Dzięki zaangażowaniu licznych wykonawców, muzyków i osób wspierających przedsięwzięcie powstała poruszająca opowieść o kobiecie, która całe swoje życie uczyniła służbą Bogu, człowiekowi i Ojczyźnie.
Na wstępie kilka słów do zgromadzonych w świątyni skierował proboszcz dursztyńskiej parafii, o. Łukasz Sławiński. Następnie głos zabrała s. Łucja Poręba, przybliżając znaczenie obchodzonego jubileuszu. – To dla nas czas szczególny, wdzięczności za dar jej życia, za jej powołanie, za dzieło, które zostawiła, i za tę spuściznę duchową, która do dziś inspiruje kolejne pokolenia, Dla naszego zgromadzenia ten jubileusz to też powrót do źródeł – przekonywała.
Jak podkreśliła, życie bł. Marceliny zachwyca niezwykłym bogactwem doświadczeń i powołań. – Była żoną, matką i także zakonnicą. Tyle powołań, tyle ról, tyle doświadczeń, a wszystko w jednym życiu. Każde z tych powołań przyjęła z troską i odpowiedzialnością. Każde starała się wiernie wypełnić.
Marcelina Darowska przeżyła 84 lata, wypełnione wiarą, troską o drugiego człowieka i miłością do Ojczyzny. Jednym z najtrwalszych owoców jej życia stało się Zgromadzenie Sióstr Niepokalanek, którego duchowe i wychowawcze dzieło kontynuowane jest do dziś.
Życie opowiedziane słowem, muzyką i pieśnią
Samo widowisko rozpoczęło się niezwykle uroczyście. Główną nawą kościoła przeszły trzy siostry niepokalanki, niosąc zapaloną świecę z wizerunkiem bł. Marceliny, jej relikwie oraz niebieski sznur zakonny. Towarzyszyły im ubrane na biało dziewczęta. Ten symboliczny pochód wprowadził zgromadzonych w atmosferę zadumy i duchowego spotkania z bohaterką wieczoru.
A potem rozpoczęła się niezwykła wędrówka przez życie matki Marceliny. Kolejne sceny, przeplatane muzyką, śpiewem i narracją, odsłaniały przed publicznością najważniejsze wydarzenia z jej biografii.
Poznaliśmy Marcelinę jako małą dziewczynkę, dorastającą w atmosferze wiary i patriotyzmu. Usłyszeliśmy o jej pierwszych myślach dotyczących życia zakonnego, ale także o obietnicy złożonej ciężko choremu ojcu, że wyjdzie za mąż.
I rzeczywiście, Marcelina poślubiła Karola Darowskiego. Ich małżeństwo, oparte na wzajemnej miłości i szacunku, przyniosło jej wiele szczęścia. Na świat przyszło dwoje dzieci – synek Józio i córeczka Karolina. Wydawało się, że przed młodą rodziną rozciąga się piękna, spokojna przyszłość.
Los przygotował jednak dla Marceliny niezwykle bolesne doświadczenia.
Najpierw przyszła wiadomość o ciężkiej chorobie ukochanego męża. Karol zachorował na tyfus i zmarł, pozostawiając młodą żonę z dwojgiem małych dzieci. Niedługo później Marcelina przeżyła kolejny dramat – śmierć ukochanego synka Józia.
Dwie tak dotkliwe straty w krótkim czasie niemal ją załamały. Cierpienie odbiło się również na jej zdrowiu. Zaniepokojona rodzina zdecydowała się wysłać ją na kurację za granicę, licząc, że zmiana otoczenia i odpoczynek pomogą jej odzyskać siły. To właśnie podczas pobytu poza Ojczyzną na jej drodze pojawiły się osoby, które miały odegrać ważną rolę w dalszym życiu. W Rzymie poznała Józefę Karską, z którą połączyła ją wspólna wizja życia poświęconego Bogu oraz wychowaniu młodych kobiet.
Z czasem Marcelina odnalazła w sobie siłę, by osobiste cierpienie przemienić w dobro służące innym. Po śmierci Józefy Karskiej podjęła odpowiedzialność za rozwój rodzącego się zgromadzenia. Jej wielkim dziełem stało się wychowanie dziewcząt – nie tylko w duchu głębokiej wiary, ale również miłości do Ojczyzny, odpowiedzialności i szacunku dla drugiego człowieka.
W ten sposób kobieta, która sama doświadczyła tak wielu bolesnych strat, stała się duchową matką dla kolejnych pokoleń.
Wspólne dzieło wielu serc
Niedzielne widowisko nie byłoby możliwe bez zaangażowania licznego grona wykonawców. W jego przygotowanie i oprawę artystyczną włączyli się: Ela Waksmundzka, Sylwia Ciężobka, Roksana Zygmund, Piotr Ciężobka, Piotr Cudzich, Agnieszka Cudzich, Bożena Perkowska oraz Piotr Perkowski.
Wśród artystów znalazł się również o. Arnold Potępa, doskonale znany dursztyńskim parafianom franciszkanin, który przed laty pełnił w naszej parafii posługę wikariusza. Jego obecność była miłym akcentem tego wyjątkowego wieczoru. Wraz z nim do Dursztyna przyjechał także dawny proboszcz naszej parafii, o. Józef Kiełbasa OFM.
Piękną oprawę wokalną zapewniła schola z Martą Kaczmarczyk, a w przedstawieniu uczestniczyły również dzieci z Zespołu Regionalnego „Honaj”.
Przewodnikami po kolejnych etapach życia bł. Marceliny byli Sylwia Bednarczyk i Łukasz Janik, którzy swoją narracją połączyli poszczególne sceny w spójną, pełną emocji opowieść.
Słowo, muzyka i śpiew wzajemnie się dopełniały, pozwalając zgromadzonym nie tylko poznać historię założycielki niepokalanek, ale również głębiej przeżyć jej dramaty, radości, duchowe rozterki i ostateczne zawierzenie Bogu.
„W życiu nie ma przypadków, chyba że w gramatyce”
Na zakończenie widowiska ponownie głos zabrał proboszcz dursztyńskiej parafii, o. Łukasz Sławiński. Zwrócił uwagę na niezwykłą zbieżność przesłania niedzielnego słowa Bożego z historią życia bł. Marceliny Darowskiej. – W życiu nie ma przypadków, chyba że w gramatyce – zauważył z uśmiechem, podkreślając, że usłyszane tego dnia słowo Boże i wieczorne widowisko spotkały się niejako na jednej wspólnej linii.
Przypomniał, że w Księdze Przysłów autor natchniony pyta: „Niewiastę dzielną któż znajdzie?”. Tymczasem właśnie tego wieczoru zgromadzeni w kościele mieli okazję spotkać się z historią takiej dzielnej niewiasty – matki Marceliny. Kobiety, która pomimo wielu bolesnych doświadczeń potrafiła poddać się woli Bożej, zaufać Jego prowadzeniu i odnaleźć sens swojego życia w służbie innym.
Proboszcz nawiązał również do ewangelicznej przypowieści o talentach. Jak zauważył, jej przesłanie doskonale wpisuje się w historię bł. Marceliny, która otrzymanych od Boga darów nie zatrzymała dla siebie, ale pomnażała je, wykorzystując dla dobra innych ludzi.
Siostrom niepokalankom, wszystkim wykonawcom i osobom zaangażowanym w przygotowanie tego wyjątkowego wieczoru należą się serdeczne podziękowania za przybliżenie nam postaci i duchowego dziedzictwa bł. Marceliny Darowskiej.








































































































Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!